Yaratıcılık hepimizin içinde vardır. Bunu keşfetmek ve potansiyeli ortaya çıkarmak zaman alabilir. Bazen başımızdan geçen bir olay, çevremizdeki insanlar, veya meraklarımız bizi etkileyebilir.

Ben çok meraklı biri olarak küçükken kitapların yanında ansiklopedileri de okuyarak geçirirdim yaz tatillerimi. Oturduğumuz evin arkası çam ormanıydı. Orada su birikintilerinin içinde siyah boncuk gibi dizili yumurtaların siyah balıklara, onların da büyüyüp kurbağalara dönüştüğünü gördüm. Tırtılların yaprakları kemirip şişmanladığını ve koza sarıp uyuduğunu farkettim. Dala takılı bir koza görsem takip ederdim. Çok geçmeden bir gün o kozanın içinden çıkan şahane bir kelebek ile ödüllendirilirdim. Çamların gövdelerindeki yosunlar, köklerinden çıkan mantarlar ilgimi çekerdi. Ormandaki bu uyum ve canlılık çocuk ruhumda derin izler bırakarak ömür boyu sürecek bir hayranlığa dönüştü. Doğanın güzellik ve gizemini keşfederken doğayla bütünleştim. Günlük yaşamın gaileleri arasında doğanın bir parçası olduğumuzu unutuyoruz. Halbuki insanlık gerçeği özgür doğa yaşamıdır.  İnsanın yaşamına renk veren, yaşamı anlamlı kılan ve insanı eylemci yapan doğadır. Eylemin içinde yaratıcılık vardır. Yaratıcılık yenilik getirmektir, değişik fikirlere ve yaşamlara önem vermektir.

İçimdeki yaratıcılığı besleyen ve ortaya çıkarmama vesile olan doğaya olan merakımdır.

Nancy Gönen Çalış

Şubat 2021 

Fotograf: Johannes Plenio

Krishnamurti buna “yaratıcı boşluk” demiş, Kundalini Yoga’da “Shuniya” deriz; zihnin o mükemmel dinginlik haline, dalgalanmaların, iniş çıkışların olmadığı sıfır noktasına, bir başka öğretide de bir başka sözcük gelir yerleşir. Hepsi zaten içimizde olan derin sessizliğe dokunur, onu bilip onu dile getirir. 

Shuniya, tam şu anda, buradaki bilinçli varlığımızı tanımlıyor. Etiketlerden arınmış, nötr hali.

Söz, kaynağını okyanusun derinliğinden, sükûnetinden aldığında ne olur? 

Bunu görmek için o derinliğe inmek, bunun için de önce suya yaklaşmak, yüzeydeki kıpırtıyı ya da devasa dalgaları izlemek gerek. Sadece matına, minderine oturduğunda değil, her an uyanık kalmak demek.

 “Ama benim zihnim çok kalabalık,” diyeceksin. Zihninden saniyede yüzlerce, binlerce düş, düşünce geçiyor. İzlemeyi öğrendikçe ve iraden güçlendikçe hangisini “düşüncen” olarak düşüneceğini, hangisinin akıp gideceğini sen seçeceksin. 

Ve belki bir gün fark edersin. Sendeki sessizlikle bendeki  aynı. Öz aynı. Biz orada buluşuruz. Humee hum. Tumee tum. Kendimizi gördüğümüzde ötekini de görürüz. Kendimizi bilirken evreni de biliriz.

Farkında olarak ya da olmadan, her birimiz sessizliği arıyoruz. Zihnin bitmeyen hesaplarında, gürültülü kalabalıklarda, kabuğumuza çekildiğimiz küçük anlarda. Aradığımız şeyin halihazırda, varlığımızda mevcut olduğunu söylemiş Krishnamurti. Yoga pratiğinde, belki küçük bir an için yerleştiğin o sakin alan, yaşamının her anında sana rehberlik için hazır bekliyor desem, ne hissederdin?

Öz öyle bir öğretmen ki sabrı da, şefkati de sonsuz. Kırılmaz küsmez, alçalıp yükselmez, unutsan da senden vazgeçmez. Bırak her sözün özle bir olsun.

Sat Nam. Kalbindeki sessizlik, yoluna rehber olsun.

Deniz Yalım Kadıoğlu

Mayıs 2021

Fotograf: Ben Mack